Me and my life.

Okay so. This is a tough one. I talked about sharing what I’ve been (and currently still am) going through and although most people gave a positive answer to my question (whether I should do it), it’s still difficult…

20131007-195404.jpg

I want to share, partly because it helps to talk and write about it, partly because I want to help people going through similar situations. It often feels as if you’re the only one feeling bad, feeling like you’re the only one dealing with stuff that doesn’t really cheer you up. And it sometimes seems that it’ll never be okay again. I know this feeling all to well. And I know this will surprise quite a lot of people because hey, it’s me. Stephanie, always, well, almost always, smiling, laughing, joking. Dancing around at work, singing along to the songs that I’ve heard a bazillion times before that day. Most people know that Stephanie. There’s not a lot that know this other one, the one that’s been struggeling for a couple of years now.

WARNING! This is a long story. This is about me, my depression and how it got so far. I’m not sharing this in the hope of getting sympathy or having people feel sorry for me. This is because I don’t want to be ashamed anymore. I want to break through the invisible wall, the box keeping all the bad things cropped up inside. This is for me, but also for everyone out there struggling with their own problems. For everyone feeling alone in their pain, and for everyone who needs to share. If you do not care, PLEASE do not continue reading. Don’t read it just to make me happy. Read it because you want to know more about the girl behind the smile. And most of all. Keep in mind that it’s still me. I haven’t changed. You will just know more.

And for everyone out there feeling the same, please, feel free to share. It helps knowing you’re not alone.

20131007-201536.jpg

Where to start though? It’s difficult for me to tell my story in such a way people understand what I’m going through. I’ll be writing in English because somehow, every time I try expressing myself, this is the language my brain switches to. Weirdoooo!

It started years ago. Well. I think it did. I can’t really put my finger on an exact moment in time where the road downhill started. I think I always had a bit of an inclination to what is going on now, it just never really manifested. Everything had to be good. I had to be the best. Failing was never an option. If I had exams or tests, I studied my ass off. I’m smart and I know it, but because of my massive insecurity and lack of confidence, I studied and studied and always stressed like crazy. Even after taking an exam I’d still feel stressed out, because, OMG, I should have put this down, or I think I got that question wrong. Back then (14 – 18 years old) I could deal with it though. I had good grades, had fun, had my hobbies.

Then I started university. Linguistics at KU Leuven. I never doubted my choice, this is what I wanted to do. I never ever had any second thoughts about it, this is where I belong. My first year went really good. Second year was okay, but I started missing classes because I fell sick quite often. I got a bit behind in Spanish, and I think that was kinda the real tip off.

I got chronic headaches (I had always been prone to it, but since a couple of years I have a chronic one. Still going strong in that department.) and went to several neurologists and specialists. They did all kinds of tests and scans, but couldn’t really find the culprit. Combine this with migraines and headaches coming from my neck (Thank you, 14 years of ballet classes! 😉 ) and you have yourself a nonestop hurting head.

It was in fourth year that I really started having trouble. I felt horrible and out of place, feeling scared to go to class in fear of being ‘the stupid one’. And well. If I missed one class, it just became a vicious circle. I couldn’t go to the next one, because I missed my first one, so I wouldn’t be able to follow what they would be saying. Yeah, I know how it must sound. Most people don’t really understand how this came to be. But being a perfectionist, I had to do good. For myself I raised the bar so high, it felt as if I shouldn’t even try anymore because how the hell would I get there?

The second semester of my fourth year, I became just. Lost. I couldn’t get out of bed because I felt so bad, but I blamed the constant migraines and headaches. For months I didn’t do anything except stay in bed and feel horrible. Summer came and I decided that I wanted to try again. I matriculated in Linguistics again, Spanish and English. At this point it was just Spanish that kept giving my a hard time. I had almost everything I needed from English, so dammit, I could do this!

Turned out I couldn’t. Well. Maybe I could have. But because of my own pride and the fact that never before had I needed help to get something done, I waited to long. In the second semester of my fifth year at KUL I decided I couldn’t do it anymore. I went to a psychiatrist who diagnosed me with a burnout and a pretty bad depression. I got medication that has helped me so far and talking about everything really helped. I felt a bit better, saw everything a bit brighter and asked the KUL for another chance. This time in Dutch instead of Spanish.

20131007-201159.jpg

My sixth year at KUL. It turned out great. I started with a fresh mind, all set for the new year. I was positive and hopeful. I really liked my classes and was really good at it. I think now that maybe I should have gone with Dutch from the start, knowing what I know now but well… We can’t really turn back time, right?

Christmas approached. Exams came near. And I completely froze. I just. 2 weeks of studying, constantly thinking; OMG, what am I doing, why can’t I just study, I will never know all this stuff, I ‘ll never be able to do this. I did study though, and although I knew my exams wouldn’t be great, I really expected to at least have passed one.
And I didn’t.. This is when it happened again. After getting my results during the second semester, I just. I couldn’t anymore. I tried, I swear I did. I went to classes, I did the assignments (really well, I might add, I got compliments from my professors!) but it was not enough. I couldn’t bring myself to do the work necessary anymore.

Somehow it just… It felt like I did the work, my life literally stuck on hold for this, feeling completely miserable and having no energy to do anything remotely fun. I tried to take the exams in summer and I got sick for more than 3 weeks. I went to our doctor and he just kinda told me point blank: your body can’t take this anymore. You are so stressed out, stuck in your depression that you don’t have any resilience against diseases left. It’s to tired to fight the stupid cold, with than turned into a fullblown cough-fest.

A bit later, my mum asked me: Do you even still want this? And at this point I just started crying. They never made me go to univerisity, this was my choice. Just as it was my choice to keep on trying and not give up. I wanted it because, what the hell am I going to do without a degree? Everyone, and I mean everyone, expects me to have finished university and to have a degree. They all know I ‘m smart enough, and they just assume that I finished my school with flying colours.

20131007-192827.jpg

I can’t really blame people for that, because it’s always been what I expected would happen. How the hell do you except the fact that… your body just can’t handle the pressure of school, exams and whatever else anymore? How the hell do you stop studying after 6 years of hard work, without any proof of what you’ve accomplished? Especially in our society, this is the hardest part. Whatever you do, wherever you go, they don’t ask about you and what you can do? No, they ask about your degree, and your accomplishments. They don’t care about how good my English is, or how well I understand Spanish, I don’t have proof I studied, so I’m not good enough.

An example for this is: I work at Hollister. Abercrombie and Hollister have a MIT (manager in training) program. Multiple collegues have told me that I would be great at being a manager, and that I would be a great canditate for the program. Not me asking, but them just telling me. I applied and all I got was: you don’t have a degree. The ‘bosses’ didn’t even want to know anything else.

I know that this is just one situation, but it is something that you see a lot. I feel bad about it, because I believe I would be great at it, and it would be a good opportunity. I don’t really know what else I would like to do, I used to think I could be a teacher, or maybe do what my mom does. But after my experience at Hollister, I feel I want to sta in that sector. Like, the Paris Fashion Week tradeshow I went to? That feels like something I would be good at!

Anyway. This was a long one. I just. Depression is a difficult thing to deal with. I didn’t even know I had one, before it was too late. It just creeps up on you and than one day, getting out of bed just feels like the biggest thing ever. My depression came from my immense fear of failure. I don’t let myself fail, which means that often I don’t even let myself try, for it feels as if I’m setting myself up for failure. In the end, this is exactly what I do.

It was very hard to get help, and in the end, I’m very glad I did. Right now I’m still going to a therapist and I’m trying to figure out what’s gonna be next. I feel very lucky to have my parents support me in whatever I do, so I’m very grateful for that. I am smart. I am strong. And one way or another, I’m gonna beat this thing.

20131007-192726.jpg

Note: It’s not that I don’t have any joy or anything. It’s difficult to describe. Sometimes it just. It pops up. Like this weekend. I was at the movies with my brother and his girlfriend and suddenly I just felt the panick attack coming on. I spent all Sunday in bed, feeling absolutely crappy and ready to cry, watching series to forget about the bad feeling. Today (Monday)? I got up and felt okay again. Typed this post, typed some other posts, put up pictures in my room and just. Tried to forget about the uggliness. I have my ups and downs.

Okay so. If you have any questions, let me know. If you want to share your story, go right ahead. Please don’t be mean. I’ve had my share of ‘Oh get over yourself and just start studying’, ‘Just do it, grab your books and study’, ‘Why don’t you just go to class, there’s no problem, right?’.  If it were that simple, I wouldn’t be in this pickle, now would I? ^^

20131007-193340.jpg

Enjoy your night, and thanks for reading.

18 thoughts on “Me and my life.

  1. Wow hier wordt ik echt stil van. Ik ben zelf nog niet zo lang van de schoolbanken en zie dagelijks studenten die met een gelijkaardige problematiek geconfronteerd worden. De maatschappij is zo hard, je moet een diploma hebben, je moet dit je moet dat terwijl het belangrijkste toch is dat je gelukkig bent en plezier haalt uit wat je doet. Al doet het ook goed om te lezen dat je zoveel plezier uit je werk haalt. Hopelijk zien je bazen op een dag oom je talenten in zonder dat je een diploma hebt en krijg je alsnog de kansen en mogelijkheden die je verdient!

    • Dankje. Het doet me goed te weten dat ik op deze manier toch een paar mensen bereik :)

      ik denk dat het inderdaad wat vaker moet aangehaald worden. Ik zou me er niet over mogen/moeten schamen, maar een idee van een toekomst die je voor ogen had, gedeeltelijk door de omgeving en de samenleving, die dan wegvalt. Het is even slikken.

      Heel erg bedankt voor het lezen!

  2. Ik ben blij dat je je verhaal hier hebt neergeschreven! Soms wil je dat gewoon doen, niet om inderdaad medelijden op te wekken of om zielig te doen, maar gewoon je verhaal delen, het van je afschrijven, en als is het maar één persoon die je er misschien mee kan helpen, dan heeft het ook al dat doel bereikt!
    Het is niets om je voor te schamen, en heel erg moedig van je om dit te doen! Niemand staat er eigenlijk bij stil welke druk de maatschappij de dag van vandaag geeft! Ik hoop dat alles verder goed met je gaat in de toekomst, en dat je, misschien op een andere manier, toch je doel kan bereiken en daarbij helemaal jezelf kan zijn! liefs xx

    • Dankje. Het doet veel te weten dat er mensen zijn die het wel begrijpen. Het is heel moeilijk mijn verhaal te doen op een manier dat het klopt. En daarom dat ik nu toch de tijd nam om het te doen. Ik wil niet dat er een taboe ligt over psychiaters en medicatie en depressie. Het is inderdaad voor een groot deel de druk van buitenaf, die ik extra hard voelde, die me uiteindelijk eronderdoor heeft gehaald.

      Het gaat al veel beter hoor! Zeker nu ik besloten heb mijn studies stop te zetten. Nu is de uitdaging: mezelf aanvaarden zonder diploma. Klinkt misschien stom, maar daar heb ik het toch zwaar mee. :)

      Dankje dat je de tijd nam om te lezen! ✨

  3. Amai Stephanie, ik vind het echt supermoedig dat je dit hier deelt. Ik had inderdaad zoals velen nooit gedacht dat je het moeilijk had, omdat je altijd zo opgewekt lijkt.
    Het allermoedigste vind ik dat je het de knoop hebt kunnen en durven doorhakken om te stoppen met studeren. Toegeven dat het op een bepaalde manier niet verder kan is moeilijk, zeker als het op een diploma aankomt. Het is eigenlijk degoutant dat mensen vaak niet verder kijken dan een diploma en zo heel wat kwaliteiten missen. Concentreer je inderdaad eerst even op jezelf en dan volgt de rest van de wereld ook wel!
    En wat je in ‘t begin zei is echt wel waar… medelijden ofzo heb ik niet met u nu ik dit gelezen heb, ik weet gewoon inderdaad wat meer over jou, en da’s fijn! Merci om dit zo open te delen! <3

    • Dankjewel. Ik weet dat inderdaad veel mensen dit ni vermoeden. En het is ni omdat ik, zoals ik zei, medelijden wil, maar soms is het wel heel moeilijk om altijd zo opgewekt te zijn. Niet dat ik nu ga veranderen, ik ben nog steeds dezelfde persoon, maar ergens is het een enorme opluchting. Nu kwam steeds de vraag: en, je diploma gehaald? Afgestudeerd? En wat ga je nu doen?

      Ik wist nooit wat antwoorden want ja… Even zeggen je ben na 6 jaar gestopt met studeren zonder een diploma gehaald te hebben. Prepare yourself for a shitload of ignorance, disbelief, en judging.
      Dus hoewel ik et niet verborgen wou houden, is het niet even verteld.

      Ik zit te huilen bij het lezen van de reacties, het zijn er maar een paar maar dit is zo’n opluchting.

      Dankjewel!

  4. Ik had zelf toen ik in Leuven zat, het ook heel moeilijk met die examens. Een maand keihard leren en niks anders doen dan leren. Nog voor mijn eerste examen zat ik hier al thuis in tranen en ik was nog niet eens begonnen met examens afleggen.. Een idee is om misschien iets van een avondopleiding te doen? Ik ben toen overgegaan naar een andere universiteit (in NL) waar ze werken met een 6weken systeem wat me zelf veel meer rust geeft!

    Ik heb zelf in mijn familie ook wat ervaring met depressie en ik kan je inderdaad zeggen dat het niet gemakkelijk is. Het kan nog jaren aanslepen en ik denk dat je er altijd wel iets of wat last van gaat hebben. Maar met de juiste begeleiding kom je er vast en zeker wel. Wat vooral het frustrerende is, is het feit dat niemand aan je ‘ziet’ dat je depressieve gevoelens hebt en dat ook niet verwachten bij iemand die anders heel opgewekt of vrolijk is. Ik denk dat je ergens gewoon het moet zien uit de ander hun perspectief, namelijk dat ze enkel jouw open gedrag zien en niet de gedachten die je hebt.

    Gelukkig voel je je nu al een stuk beter en dan zal het ook enkel verbeteren vanaf nu. you can do this! :)

    • Ik kan momenteel nog niet denken aan studeren. Ik ben echt helemaal kapot. Misschien gaat het er binnen verloop van tijd wel weer van komen, maar nu is het zo’n enorme opdracht. Studeren is nog steeds een recht en geen verplichting, en daar moet ik eerst terug in gaan geloven.

      Klinkt inderdaad wel veel beter, dat 6weken systeem. Alleen… Nog 3 jaar studeren? Ik weet niet of ik het kan. Afwachten, en zien wat de tijd brengt!

      Dankjewel ⭐️

  5. heel veel respect voor je verhaal dame. niet veel mensen ‘durven’ inderdaad met zo’n verhaal naar buiten komen. ik ben zelf ook enkele jaren geleden thuis moeten blijven wegens overwerkt. net op tijd aan de alarmbel getrokken volgens mijn dokter of ik zat met een burnout. jaren blijven gaan, honderden overuren, privé ook veel meemaken en op een gegeven moment herkende ik mezelf niet meer. ik begon snel te wenen, kon niets uitstaan en die weken thuis deed ik ook echt niks. nu durf ik sneller neen zeggen. ik voel ook aan wanneer ik het zelf nodig heb om neen te zeggen. maar het komt goed, en je leert beter naar je lichaam luisteren, wat dan weer wél iets positiefs is dat je ervan meeneemt…

    • Ik zat aan een burn-out, daarom dat ik uiteindelijk besloten heb te stoppen met studeren. Mijn sociale leven was zowat tot nul gereduceerd.
      Ik heb er nu een beetje een angst voor grote groepen aan overgehouden. Uitgaan doe ik zo goed als niet, omdat ik zenuwachtig word van de drukte. Iets afspreken op de laatste moment? Lukt me niet. Ik weet liefst op voorhand wat er gaat gebeuren en om hoe laat. Maar er moet wel wat vastgelegd worden want anders komt er ook niks van. Frustrerend, maar volgens mijn therapeute mijn manier van controle te krijgen over alles wat er gaande is :)

      Anyway. I just keep going, shut up! 😉

      Dankje voor je verhaal! Het klinkt niet echt juist, maar het is ‘fijn’ te horen dat er mensen zijn die weten hoe het voelt, hoewel ik niemand dit toewens!

      • geloof me, er zijn heel veel mensen. mensen waarvan je het niet verwacht. ik kom niet graag uit voor mijn verhaal. stom van mezelf, want niks om me voor te schamen. die laatste weken voor ik toegaf dat er iets mis was, waren hel. ik ging ‘s ochtends naar werk en zette het happy masker op. ik kwam thuis en voelde me echt rot. ook op werk wil ik dat alleen de hoogstnodige mensen het weten, want ik wil niet dat ze nu denken dat ik ‘kwetsbaarder’ ben. dat ik niet volop kan presteren. tuurlijk wel, maar ik heb nu mijn grenzen. neem veel meer tijd voor mezelf, ga meer op reis. en ik doe ook niet meer mee aan dat fake gedoe. heb ik een mindere dag, dan zet ik niet meer het happy masker op. ik ben wel ergens blij dat ik mezelf beter heb leren kennen hierdoor. dus lieve meid, het komt goed! maar je moet je tijd ervoor nemen. x

        • Dankje. Ik heb het lang ook gedaan, maar het werd teveel om te dragen. Elke keer die reactie: ‘oh, dus je bent afgestudeerd?’ deden me terug in die downwards spiral belanden. Nu kan ik hen naar de blog verwijzen

  6. Shit Steph.. Zoals ge zelf aangeeft, ge zijt altijd de vrolijkheid zelve.. Must have been so hard on you at times. Want het is natuurlijk een spiraal he, als ge idd perfectionist zijt, wilt ge nie hulpeloos overkomen, en duwt ge uzelf onbewust nog verder in de put enz enz..

    What a brave thing to share it like you did, ik ben blij voor u dat ge de studies hebt kunnen stoppen, het is sowieso niet evident for anyone om na 6j studeren te zeggen van ‘ik hou ermee op’ zonder idd een ‘bewijs’ let alone someone struggling like you did..

    Dikke knuf, zoetje. Het zal zeker nog moeilijk worden, ge hebt nog ne weg af te leggen, maar erover praten lijkt me al een mooie stap in de goeie richting, lijkt me een verademing om te weten dat ge niet alleen zijt, en dat er idd geen taboe rond moet hangen. Hey, not like you commited a felony or something!

    Hugs & kisses

  7. Hallo Stephanie,

    Heftig verhaal, maar in sommige opzichten wel herkenbaar. Ik heb zelf ook T&L gestudeerd maar dan in Antwerpen en een van mijn beste vriendinnen is in het tweede jaar gewoon compleet ingestort. Ik zag haar gewoon ongelukkiger en ongelukkiger worden. Echt erg. Ze heeft toen besloten haar jaren verder te splitsen en zelf aan te geven wat ze aankon. Voor de buitenwereld leek dit zo onverstaanbaar want ze was toch zo slim? Waarom dan splitsen? ‘Die kan dat toch zonder te leren’. Ze heeft toen zelf ook geleerd dat het leven meer is dan leren en dat heeft haar deugd gedaan.

    Zij is de eerste die ooit tegen mij gezegd heeft ‘studeren, dat was voor mij echt ‘n grote vergissing’. Niet omdat ze het niet kon, verre van, maar gewoon omdat ze er onderdoor ging en daar heeft niemand iets aan.

    Ik snap je beslissing om te stoppen dus zeker. Als je mentaal zo ver zit dat het niet meer gaat, dan gaat het gewoon niet meer. Trek u niks aan van de buitenwereld, ge komt wel op uw pootjes terecht :-). Ik wens je in alle geval veel succes in je toekomst!

    • Dit voelt goed om te horen. Uiteraard niet dat je vriendin het ook zo moeilijk had, maar het feit dat er nog steeds mensen zijn die wel geven om meer dan alleen het feit ‘ik ben gestopt met studeren’.

      Ik denk nog steeds dat ik het had gekunnen, had ik gewoon niet die shitload van pech gehad en had ik mijn trots opzij kunnen zetten. Maar elke persoon volgt een andere weg, en uiteindelijk is die weg ook gewoon wat je maakt tot wie je bent?

      Dankje voor de lieve woorden!

  8. I feel ya. Ongelofelijk hoeveel wij gemeenschappelijk hebben. Chronische migrainepatiënte hierzo, perfectionist tot de tweede en T&L aan de KUL gedaan, in rarara, Engels Nederlands. Ik heb mijn burnout gelukkig wat vroeger gehad, 4e middelbaar al om exact te zijn, ik kon niet meer mee met wiskunde en al die schijt-wetenschapvakken en gaf het dan ook maar helemaal op. Om de een of andere duistere reden hebben ze me uiteindelijk toch naar het vijfde laten gaan, ben ik met talen begonnen en toen fleurde het voor mij allemaal op en ondertussen zit ik happily ever after in de SLO. Al voel ik de stress toch weer toeslaan zo af en toe. Het is niet meer hetzelfde als T&L en dan ga je natuurlijk twijfelen of je het wel gaat kunnen, en dan ben je vertrokken.. Anyway, ik wou je gewoon laten weten dat ik je situatie voor zover mogelijk begrijp, en dat ik er zeker van ben dat je die diploma-gefixeerdheid van onze maatschappij wel kan overkomen. Als je ergens echt in uitblinkt dan is het maar een kwestie van tijd vooraleer het de anderen ook zal opvallen, daar ben ik zeker van.

    • Het klinkt zo fout om op iets als dit te reageren ‘Fijn om te horen’ maar ik weet niet goed hoe het beter te verwoorden. Het is vooral fijn te merken hoeveel mensen er eigenlijk echt wel begrip voor hebben en hoeveel mensen effectief ook last hebben van depressieve gevoelens en die dingen. Het is niet leuk en ik wens niemand het toe, maar het is goed te weten dat je toch ni alleen bent, al voelt het zo soms wel ☺️

      Ik vind het nog steeds wel jammer, omdat ik weet dat’k het zou kunnen. Had ik maar wat eerder hulp gezocht, maar zo’n dingen zijn achteraf natuurlijk makkelijk gezegd.

      Ik ben blij dat het met jou al beter gaat! Mijn plan was ook die opleiding te doen, maar door de hele situatie omgeslagen is, is het nu even zoeken naar wat ik wil. Stiekem hoop ik wel iets met mode/winkels te blijven doen, maar ik wil wel meer dan gewoon verkoopster zijn. Niet dat daar iets mis mee is trouwens, en ik doe het graag, maar ik wil meer. Fingers crossed!

      Good luck with the SLO!

Let the world know what you think: